در چشم شب ستاره توحید گم شود

یکشب میان همهمه و زوزه های باد

می ترسم آن جوانه امید گم شود

می ترسم آن نسیم سحرگه که می کند

بر روشنای پنجره تأکید گم شود

در آسمان تیره ما بی ستارگان

یکباره برق خنده ناهید گم شود

می ترسم آن صداقت باران که با شتاب

بر شور زار غم زده بارید گم شود

اندیشه های سبز و بلندش میان باغ

در گیر و دار صاعقه  جاوید گم شود

روزی که اعتبار نفسهای آفتاب

در سایه ی عداوت و تهدید گم شود

می ترسم انعکاس کلام نجیب او

درلابلای آتش تردید گم شود

یا آنکه در کشاکش گرد و غبار راه

کدام ناله برارم که شرح داغ تو باشد..............................

صبور خلوت تنهایی ام خداحافظ

شکوه قصه یلدایی ام خداحافظ

دلم به یاد تو هر دم بهانه می گیرد

نسیم صبح شکیبایی ام خداحافظ

تو را به عشق سپردم خدا به همراهت

رفیق ساده دریایی ام خدا حافظ

با بال عشق پر زد و بالا رفت

مجنون صفت به وادی لیلا رفت

یک آسمان ستاره به دنبالش

دامن کشید و یکه و تنها رفت

با ذکر عاشقانه ی یا زهرا

چون ذره از ثُری به ثریا رفت

(زری داد اسفندآبادی)

 انجمن ادبی آفاق شب شعری به منظور بزرگداشت

 یاد و خاطره ی شاعر گرانقدر منصوره فیلی(شیوا) برگزار می کند

از تمامی شاعران و شعر دوستان گرامی برای حضور در این

جلسه دعوت به عمل می آید

زمان: شنبه چهارم آبان ماه  ساعت پنج بعد از ظهر

مکان: بزرگراه رسالت- خیابان شهید کرد- کوچه اسلامی

- جنب دبیرستان ۱۴ معصوم- پلاک ۲۴ طبقه دوم

گرفته چشم من از بس بهانه ی دیدار

شبانه می گذرم از فراز این دیوار

هوای سبز شکفتن به باغ گل دارم

دلم گرفته در این جا از این همه تکرار

به سینه زخم عمیقی نشسته طاقت سوز

کجاست مرهم چشمان پر عطوفت یار؟

کجاست دست نوازشگری که با گرمی

مرا زخواب زمستانیم کند بیدار؟

خراب گشته به روی دلم غمی سنگین

شکسته بال و پرم از هجوم این آوار

چرا به دشت نجابت گلی نمی روید؟

چرا درخت صداقت چنین شده بی بار؟

گلوی عاطفه چون آب دیده خشکیدست

به پای عشق فرو رفته از شقاوت خار

شکوفه های محبت به شاخ غم پژمرد

سر نجیب عدالت کشیده شد بردار

چراغ کوچه ی دل ها شکسته و خاموش

کجا روم؟ چه کنم در سکوت این شب تار؟

کجاست منجی عالم چرا نمی آید؟

چرا نمی شنود شرح این دل خونبار؟

چرا زشهر محبت خبر نمی آرد؟

چرا نمی کند از خستگان خود دیدار؟

کجاست ماه منیرش که چون برافروزد

شود بسیط زمین از عدالتش سرشار؟

کجاست عطر نگاهش که چون برافشاند

بهار خفته شود با سلام گل بیدار؟

در انتظارظهورش جهان پریشانست

خدای منتظران پرده از رخش بردار

 شاعر: زری داد اسفند ابادی

نگار من که از اعماق نور می آید

غروب جمعه ای از راه دور می آید

به روی دامن هستی جوانه می ریزد

تمام عالم امکان به شور می آید

شنیده ام که به غربت دلش پریشانست

هوای سبز نگاهش اسیر طوفان است

برای آن که ببارد بر این کویر ملال

دعای زیر لبش آیه های باران است

خدا کند شب باران به بار بنشیند

به روی اسب سحر نو بهار بنشیند

خزان غمزده از بام عشق بر خیزد

بهار سبز به فرمان یار بنشیند

خدا کند که به دل ها قرار باز آید

شکوه صبح شب انتظار باز آید

صدای سم سمند سپیده می آید

خدا کند به جهان اعتبار باز آید

 شاعر: زری داد اسفند ابادی

ای شب شکن در این شب یلدا  چه می کنی؟

 (( ما بی تو خون خوریم و تو بی ما چه می کنی؟))

در موج خیز حادثه ما دست و پا زنان    

    تو در فراز قله فردا چه می کنی؟

اینجا رسول عا طفه را سر بریده اند

 ای روح پر عطوفت دنیا چه می کنی؟

در باغ عشق قامت گلها شکسته است  

 ای صاحب کرامت عیسی چه می کنی؟

ماییم  و بزم شعبده و انتظار تو   

 تا با عصا و آن ید بیضا چه می کنی؟

شاعر : زری داد اسفند ابادی

درتب و تابم قرار من کجاست

شاهد شب های تار من کجاست

غرق پاییزی پراز ویرانیم

سایه سبز بهار من کجاست

آسمان در چشم من پژمرده است

باغ گل از بی هوایی مرده است

سوز سرمای زمستانی بلند

رنگ و بوی زندگی را برده است

کاش می آمد بهار سبزپوش

می رسید آن تکسوار سبزپوش

می گذشت از قحط سال زندگی

در رکابش جویبار سبزپوش

می رسید از راه با فرمان عشق

می گذشت از فصل یخبندان عشق

با تب چشمان  نخلستانیش

باز می شد راه تابستان عشق

برای خواهرم بهار:

ترا قسم که بهار مرا خزان مکنی

نصیب آتش غم ، باغ و باغبان نکنی

ترا قسم که در این روزگار بی بنیاد

مرا اسیر سخن های این و آن نکنی

به چشم من تو بهاری ، ترا قسم که مرا

بر این نگاه صمیمانه بد گمان نکنی

برای بنفشه ( خودم):

صدا صدای شکستن, شکستن دل بود

زمان زمان گذشتن ز خط ساحل بود

غریوحادثه یکباره در هواپیچید

فغان وهمهمه دیگربدون حاصل بود

تمام پنجره هارا بروی ما بستندند

شب وسیاهی وغربت بساط محفل بود

نه ماندنم به صلاح دل شکسته وزار

         نه رفتنم به دگرباره حل مشکل بود

به روی باره ای از خون فتاده سرگردان

                دو پای سبزامیدم نشسته در گل بود

کتاب زندگیم رانخوانده کوبیدند

                    به زیرهرورقش مهرعشق باطل بود